Het moet iets over 9 geweest zijn, denk ik, toen ik half lopend half wandelend het bureau binnenging.
Haastig ging ik op zoek naar m’n plaatsje achter het scherm. “Hallo” zei ze, “Goeiemorgend”.
Normaalgezien ben ik goed in het schatten van iemands leeftijd, ik schatte ze 16 - 17, maar dat kon niet.
Om hier te mogen werken moet je minstens 18 zijn. Zélfs jobstudenten.
Ik knikte beleefd terug en ging zittend op zoek naar m’n rugzak die ik nog geen twee seconden geleden ergens gedropt had. Toen ik hem uiteindelijk gevonden had besefte ik dat ik hem eigenlijk niet eens nodig had. Ik meldde me aan op het systeem en begon aan m’n dagtaak. Zij zat schuin over mij en ze was knap. Ik was trouwens niet de enige die daar zo over dacht want haast elke dag mocht ze complimentjes ontvangen. Ondertussen was dat voor mij routine geworden, voor haar waren het telkens opnieuw zichtbaar genante momentjes.
“Weet je?” zei ze. “We zijn gisteren over je bezig geweest en… je bent best wel sexy in dat witte t-shirt, die jeansbroek en.. dat je zo veel te laat met een net-uit-bed-look en ongeschoren komt binnenvliegen… en als een zonnetje de hele ruimte van sfeer doet veranderen” ze koos zorgvuldig haar formulering toen ze de zinnen uitsprak, met af en toe een pauze. Ik deed alsof ik druk bezig was en probeerde zo serieus mogelijk naar m’n scherm te kijken maar kon er niets aan doen dat ik toch een beetje rood werd.
Uiteindelijk keek ik haar aan en glimlachte.. hihi.. “jullie waren duidelijk ook nog niet goed wakker”, grapte ik.
“Nee, nee, serieus, ik meen het” zei ze terwijl ze haar goud-bruine lok met haar rechterhand achter haar oren streek. Tevergeefs zo bleek want enkele seconden later viel de lok terug op z’n normale plaats. Ze leek er niet eens last van te hebben.
Nog geen uur later begon ze opnieuw. “Weet je?” zei ze, het was haar vaste beginzinnetje denk ik.
“Jij bent best wel verlegen eigenlijk hé” ik voelde mezelf rood worden. “’s middags aan tafel kan je best grappig zijn en plezier maken als al de rest er is… maar nu ben je écht wel hééél stil” ze sprak het laatste deel van die zin een beetje overdreven luid uit. Zo luid zelfs dat er een paar kopjes onze richting uitdraaiden.
Ik voelde me nog roder worden. Ik denk dat ik op dat moment vergelijkbaar moest geweest zijn met een stoplicht.
’s middags was het inderdaad fijn, met alle jobstudenten samen genieten van het jeugdige leven, een beetje fleur in het leven van de vastgeroeste kantoormens brengen. Ik moet toegeven ik genoot er elke middag opnieuw van. En jawel, ik zei opmerkelijk meer dan op ons eilandje.
Om 4 uur vertrok ze. Ik moest nog even doorwerken tot half 6. Het gevolg van de glijdende werkuren… niet echt een goede uitvinding voor mensen zoals ik. “Dag!” Zei ze. “Dag!” zei ik. “Moest ik nu niet zo lui zijn had ik rechtgestaan en je een kus komen geven, maar helaas…” probeerde ik stoer te doen.
“Ha!”, zei ze. “Jij bent te verlegen om iets te doen, jij kleine kapoen”. ze zwierde haar bloemetjesrugzak op haar rug, deed nog een laatste poging om die lok achter haar oor te krijgen en vertrok bijna zwevend naar de uitgang.
Ik zuchte. Met m’n meter 87 ben ik minstens 10cm groter dan haar. “kleine kapoen”… hoe durft ze…
Maar het erge was: ze had gelijk. Over alles.
Morgen is haar laatste dag. Ik kijk er naar uit. En zij ook.
Geplaatst in fun, nadenkertje




